Home

Is zomaar mijn mooie antieke Ray Ban zonnebril kapot gegaan! Maargoed er gebeuren wel ergere dingen in Zuid Afrika. Leren relativeren is hier een must en ik geloof gat het mij gaat lukken!

Ik heb besloten mijn blog stop te zetten en mijn verhalen pas thuis weer te verkondigen. Dank voor de mensen die ze tot nu toe hebben gelezen en die hebben gereageerd! Jullie krijgen de verhalen ongetwijfeld allemaal nog een keer te horen!

Ellen, Dorien en Marlous die welpjes gingen knuffelen. Wel.. Ze gingen niet!!
 
Jaja, hier volgt een spannend verhaal. Er was eens een bewolkte vrijdagmiddag waarop deze 3 meiden dachten: nu is het tijd om welpjes te knuffelen. Ze gingen met hun Volkswagen Citi 1.4 (met choke, jawel) richting Seaview. In dit wat kleinere wildpark bestaat de mogelijkheid om welpjes te knuffelen. Om bij deze welpjes te komen, moesten de dames eerst het wildpark trotseren met hun Volkswagen Citi. Dit begon al zeer spannend. De volkswagen kon de eerste heuvel nog maar net trotseren. Bij vol gas rolden we achteruit richting ravijn. Oh jee!! De rem werkte niet zoals deze hoort te werken. Maar onze geweldige chauffeuse Dorien lukte het toch om onze prachtige Volkswagen Citi deze heuvel te laten trotseren. Trots waren wij op haar!! Maar de schrik zat er behoorlijk in.

Zomaar een zin uit een film die ik in het vliegtuig hebben mogen bekijken. Erg bemoedigend zo op weg naar het grote avontuur. Dat wat ik jaren lang voor me uit heb geschoven wordt nu eindelijk uitgevoerd, en deze zin vertelt mij zomaar dat het nooit te laat is en dat ik dus geen spijt hoef te krijgen. O wat ben ik soms toch lekker sentimenteel bezig af en toe J
 

Nog 11 dagen voor mijn vertrek.. Tijd om te beginnen met mijn blog die ik al een behoorlijke tijd aan het promoten ben..

Het heeft een behoorlijk tijdje geduurd, maar nu begint het toch echt te kriebelen. Langzaamaan begin ik te beseffen dat mij eigenlijk best een spannende ervaring te wachten staat. De vliegreis die ik alleen af zal gaan leggen, om daar vervolgens met anderen alle krachten te bundelen om ons daar in te zetten voor de samenleving.
Nog minder dan 2 weken en dan zit ik aan de andere kant van de wereld, ver weg van alle mensen die me dierbaar zijn (Al zitten Edwin en Christa dan relatief dichtbij ;)). Maar een geruststelling (of misschien tegen die tijd vooral een teleurstelling van mij uit), over iets meer dan 6 weken ben ik weer terug en wie weet wat ik dan allemaal heb meegemaakt en wat dat met mij als persoon gedaan zal hebben.